Ja, ik wil
Achteloos open ik haar mailtje. In de onderwerpregel staat het hoge woord is eruit. Vreemd ze hadden toch vorige maand al besloten om samen te gaan wonen? In de e-mail staat geen tekst. Alleen een foto van een hand. Háár hand met een enorme ring. Hé? Gaan ze trouwen? Ik sluit de foto. Dan valt mijn oog op de naam in de mail. Háár eigen naam plus een dubbele naam. Ik grijp mijn mobiel en bel haar nummer. Ze neemt op. Je krijgt een driedubbele achternaam, gil ik. Je gaat trouwen. Gefelicitéérd. Zij kan alleen maar heel hard lachen. Ik kan het zelf ook niet geloven hoor. Het is allemaal zó snel gegaan, vertelt ze.En snel ging het. Ongeveer een jaartje geleden ging haar relatie uit. Na ongeveer 9 jaar. Niet veel later ontdekte ze in een collega haar droomprins. Haar leven werd weer een glimlach. Met een komend huwelijk als bekroning. Hoe, wanneer, hoe laat?, vraag ik haar. Gisterenavond. Hij kon het niet meer voor zich houden. Zijn plan was om me op Valentijnsdag te vragen. Wat romantisch! Het is echt het leukste nieuws sinds tijden, zucht ik. Ondertussen knijp ik in mijn arm of ik niet droom
Vorig jaar vierde ze haar dertigste verjaardag niet, omdat het té pijnlijk was. Nu is ze twee dagen voor haar verjaardag ten huwelijk gevraagd. Het leven kan raar - maar mooi - lopen.
)
Zucht, zucht, zucht…