Held op blote voeten
Nilgün Yerli zong enkele regels uit het lied Het dorp van Wim Sonneveld. Dat klonk heel mooi. Ze bracht me aan het lachen met haar grappen over integratie. Eindelijk eens iemand die praat over dit onderwerp zonder té beladen te zijn. Hoewel ze tussen de regels door wel scherpzinnige opmerkingen maakte. Haar lied over verschillende godsdiensten was een voltreffer. Nilgün Yerli wist mij met haar voorstelling held op blote voeten van begin tot eind te boeien. En dat kwam niet door haar grappen en grollen. Maar door de rode draad van de avond.Een zoektocht van een dochter naar de liefde van haar vader, haar identiteit en erkentenis. Het leven is een sprookje waarin jezelf moet geloven. Alleen dan zul je er maximaal geluk uithalen en je ware ik ontdekken. Zo niet dan beland je op een dwaalspoor. Voor Nilgün is het dwaalspoor al een gepasseerd station. Voor mij nog niet. Ik twijfel te veel. Maar mensen zoals zij brengen mij weer wat verder op de juiste weg. Bedankt Nilgün!
Helaas heb ik de voorstelling gemist. Maar ik kan ook wel wat goede inzichten gebruiken. Misschien dat ze nog bij mij in de buurt komt?