¶ §Haar naam is Laura
Op veertienjarige leeftijd vond ik het al een enorme uitdaging om met de stoptrein naar Arnhem te gaan, om daar te winkelen. Dit was ruim voor de tijd dat in de Nederlandse taal het woord ‘shoppen’ gangbaar was. In de Betuwe deden wij toen nog gewoon aan winkelen. Dat was best spannend zo’n treinreis, want misschien zou je per ongeluk belanden in Berlin Gesundbrunnen of in Luedinghausen. In je eentje een zeilreis rond de wereld maken, kwam niet bij je op. Al helemaal niet in een boot die guppy heet. Om je dood te schamen. Als ik op die leeftijd dat soort plannen had gehad, had mijn vader me aan de regenpijp vast geketend, de sleutels doorgeslikt en pas een slotensmid gebeld op het moment dat ik de 21-jarige leeftijd had bereikt. Niet alle vaders zijn hetzelfde.
Laura Dekker’s vader is uit ander hout gesneden. Ze is dan ook heel goed voorbereid op haar zeilreis rond de wereld. Op haar website las ik een paar weken geleden bijvoorbeeld: ‘Ook heb ik een zonnekleedje, in de tropen is dat erg belangrijk en met het weer nu merk je ook al dat het erg fijn is als er ergens schaduw is.’ Zo schattig… Ik zou op die leeftijd doodsbang geweest zijn voor Piet Piraat (stiekem ben ik dat nog), maar Laura kookt rustig pasta op volle zee terwijl ze ondertussen haar huiswerk doet, indien nodig onder het zonnekleedje. Aan discipline geen gebrek.
Het is niet zo dat ik die wereldreis maar niets vind, in tegendeel. Mister Tumor en ik vinden dat Laura haar reis moet voortzetten, haar dromen beleven nu het nog kan. Ze moet nog 170 zeemijlen tot de Canarische eilanden. Met twee 'zeiltjes' op en de stormfok haalt ze zes knoop. Ik heb geen idee hoe snel dat is. Ik wens haar een behouden vaart. Al is het alleen maar omdat ik zelf dagelijks ervaar, hoe kwetsbaar een mensenleven is. Daar hoef je geen solozeiler voor te zijn.
¶ §Clean
Al weer vier jaar (en een paar dagen) na de operatie, al weer vier jaar een schoon hoofd. Ik ben een gelukkig mens!
¶ §Hyves
Mocht je me zoeken op Hyves? Ik heb mijn account verwijderd. Ben gewoon bereikbaar via onderstaand emailadres (klik op mijn naam).
¶ §Cadeautje
En omdat ik steeds maar zo moe blijf, mocht ik een cadeautje kopen voor mezelf. Heb een nieuwe camera Yeah! En nu maar hopen dat ik hiervan wat meer energie krijg.
¶ §Openhartig
Van de week heb ik Mr. Tumor toch maar even vrijgelaten uit de schuur. Ik wilde het liever niet, maar met de tropische temperaturen van de laatste dagen vond ik het haast onmenselijk om hem daar te laten zitten. Hoewel hij en ik nu weer samen zijn, wil dat niet zeggen dat ik me minder eenzaam voel...
Het went niet dat steeds minder mensen informeren hoe het gaat. Het went niet dat ik soms dagenlang geen telefoontjes krijg. Het went niet dat ik veel te weinig energie heb. Het went niet dat met elk pijntje in mijn lijf ook mijn zorgen exploderen. Het went niet dat ik continu om hulp moet vragen. Het went niet dat ik moet blijven uitleggen wat ik wel en niet kan. Het went niet dat ik mijn leven niet volledig op de rit krijg. Het went niet dat ik me hiervoor schaam.
Mr. Tumor en zijn nare gevolgen, het went gewoon niet. Ook na bijna vier jaar niet. Geen dag met Mr. Tumor is zorgeloos, geen dag met Mr. Tumor is geen gevecht om overeind te blijven. Hoe stabiel onze verhouding voor buitenstaanders ook mag lijken. Het is niet vanzelfsprekend dat het goed gaat met mij/ons. Soms zou ik dat wel van de daken willen schreeuwen. Bij deze.
¶ §Hollanders zijn idioten
Vanmorgen heeft één of andere gek mij om half zeven wakker getoeterd met een vuvuzela. Vast zo’n oranje van TNT. Ik wilde meteen weer terug naar Portugal. In Portugal kijken ze ook voetbal met zijn allen op een groot scherm zelfs. Maar niemand loopt rond met welpiemutsen of oranje – in dit geval groene – knakworsten op het hoofd. De huizen zijn niet versierd. Af en toe wappert er een verdwaalde Portugese vlag uit een raam. Een enkeling draagt een T-shirt met in witte letters ‘Portugal’ op de achterkant. In de supermarkten krijg je geen groene gadgets, zoals opblaasbare handen, kaasschaven of kralenarmbandjes. Bij een gele kaart roept het hele plein collectief puta en na de wedstrijd gaan ze weer naar huis. Politieagenten houden het plein van een afstandje in de gaten en luisteren stiekem naar de wedstrijd op hun autoradio. Jongeren zitten op het bushokje om het scherm beter te kunnen zien. Het hokje blijft gewoon heel. Ook na de enigszins teleurstellende 0-0 tegen Ivoorkust viert niemand zijn frustraties bot op lantaarnpalen of autoramen. Dat was het dan.
Best een beetje saai.
Portugezen houden zichtbaar van voetbal; in alle restaurants staan mensen voor televisieschermen, maar zoals een Braziliaanse serveerster zei: ‘no party, no party’. Als ’s avonds tijdens de wedstrijd van Brazilië een handjevol Brazilianen de hele stad op zijn kop zet, begrijp ik wat ze bedoelt. Zodra je op Schiphol landt, struikel je over de oranjeartikelen. Piloten dragen oranje stropdassen om hun nek. De cafés trakteren er op gratis drankjes bij een doelpunt van oranje. Buiten heeft Panasonic een enorm scherm geplaatst. Ik heb het best een beetje gemist dat oranjegevoel. Tot ik vanochtend wakker werd. Hollanders zijn idioten.
¶ §Weer terug
Meer foto's in de loop van de week op:
link
¶ §Sorry Mister Tumor
Ik ga een paar dagen weg en Mister Tumor mag niet mee. Ten eerste omdat vriendin L. hem niet mag. Ten tweede omdat ik ook wel eens iets alleen wil doen. ‘Ga jij maar vissen met je vrienden’, zei ik tegen hem. ‘Of beter een week naar Ibiza.’ In het meest gunstige geval zou Mister Tumor daar smoorverliefd worden op een andere vrouw in een te kleine bikini en ik vergoed van hem verlost zijn. Dan zou ik hem naderhand ook geen verwijten naar zijn kop smijten en zijn overspelige gedrag stilletjes accepteren. Soms vergaat de liefde. Mister Tumor wilde helaas niet luisteren. Daarom heb ik hem gisteravond opgesloten in mijn schuur (zonder mobiel). Toegegeven, geen comfortabel logement, het kan er ook bloedheet worden, maar ik heb hem niet voor niets een weekje Ibiza aangeboden. Voor mij eindelijk even rust dus. Tot later. Wie wil mag hem best even een flesje water komen brengen…
¶ §Bedankt Marc?
Op de valreep deed ik de stemtest op brandvoting.nl. Je merkkeuze bepaalt dan welke politieke partij het beste bij je past. Ik koos voor Miele, omdat ik zo’n wasmachine heb. Ik koos voor Robijn, omdat ik daar mijn kleren mee was. Ik koos voor Fiat, omdat ik ooit zo’n auto had, Ik koos voor Nokia, omdat ik zo’n telefoon heb. Ik koos voor Praxis, omdat ik het verschil tussen deze en andere bouwmarkten niet eens ken. Ik koos voor Heineken, omdat ik geen bier drink, maar de pletterpet zo enig vind. Ik koos voor Ben & Jerry’s (af en toe dan). Ik koos voor Nikon, Kika, iPod, Maaslander, Zara enzovoort. Daarna de uitslag: Gefeliciteerd uw merkkeuzes passen het beste bij de VVD. Gefeliciteerd stond er niet echt, maar het had er kunnen staan. Wat moest ik hard lachen
Mijn grootste wens is ten eerste beter worden en ten tweede weer fulltime werken. Marc Rutte heeft mij eerder deze week aan het huilen gekregen. Ik ontvang terecht op het nippertje geen huurtoeslag, maar ik krijg - als het aan hem ligt - wel te maken met een geleidelijke huurverhoging van ongeveer 57%. Dat kan ik niet betalen, goedkopere woningen zijn er nauwelijks, een huis kopen is dankzij Mr. Tumor onmogelijk, er is geen bank meer die aan mij een hypotheek verstrekt.
De economie moet op gang worden gebracht. Ik wil daarom beslist inleveren net als ieder ander, dat is eerlijk. Maar niet meer dan ieder ander, dat is oneerlijk. De stembussen zijn al open, ik heb mijn keuze nog steeds niet gemaakt.
¶ §Pletterpet en andere oranje gadgets
Broerlief loopt rond met een enorme stellage op zijn kop met daaraan een soort oranje beademingsslang. Het lijkt op een nieuwe Eftelingattractie, maar dan in hoofddekselvorm. Een bonte verzameling vlaggen, stickers en bovenop een bijzonder lelijke leeuw. Straks komen er kabouters uit of een vliegend tapijtje. Als ik heel goed kijk, zie ik dat het een pet is. Op de klep heeft broerlief met stickers zijn naam geplakt. Dan blaast hij op de oranje beademingsslang. Ik schrik me te pletter door het lawaai dat ontstaat; de ruiten beginnen te trillen; De buren komen kijken wat er aan de hand is en buiten vliegt een voorbijganger van de fiets. Ik maak gedwongen kennis met de Heineken
Pletterpet.
Volgens broerlief kun je zonder Pletterpet niet naar het WK-voetbal kijken. ‘Dat komt mooi uit’, zeg ik tegen broerlief. ‘Als het Nederlands elftal voetbalt, zit ik in het vliegtuig. Ik denk niet dat ik met zo’n afzichtelijk ding door de douane kom. De eerste wedstrijd kan ik niet eens zien.’ Broerlief kijkt me aan met een blik die ik nog niet van hem ken: pure wanthoop. Dit is mijn zus niet, lees ik in zijn ogen, maar een buitenaards wezen, een soort Laaf die totaal de weg kwijt is (om maar even bij de Efteling te blijven), iemand die een harde klap van de Hollandse molen heeft gehad.
‘Mag ik wel je
Welpiepet (2008) lenen?’, vraag ik aan broerlief. ‘Het land waar ik heen ga, doet ook mee aan het WK en dan is het wel leuk als ik iets oranjes heb. Dan mag jij al mijn Oranje Buddies hebben. Echt allemaal. Die zijn schattig hoor. Ze kunnen zelfs
Hup Holland Hup! zingen. Dat kan zo’n Pletterpet niet.
Met dit gulle gebaar weet ik op het nippertje een familieruzie te voorkomen.
